Stella’s loopbaan: bekentenissen van een carrière-welpje, deel IV

Vorige keer: Samen met vriendin Guusje probeert Stella de herinnering aan haar mislukte sollicitatiegesprek weg te drinken in De Kring. Waar zij tot Stella’s afgrijzen de Hork tegenkomen.

Deze week: De eerste werkdag

De assistent van de Hork brengt me naar mijn bureau. Ik herhaal: míjn bureau. Want ik ben de nieuwste aanwinst van HLP marketing & advies. Geen idee waarom ik ben aangenomen, want zowel tijdens het eerste als tweede sollicitatiegesprek kwam ik volgens mij niet zo goed uit de verf. Maar op de assessment scoorde ik wél goed en misschien gaf dit de doorslag. Hoewel, als ik helemaal eerlijk ben, moet ik bekennen dat  ik de baan waarschijnlijk gekregen heb omdat de Hork via mij wil scoren bij mijn vriendin Guusje. Na onze stapavond in De Kring vroeg de Hork om haar contactgegevens, maar Guusje vertelde dat haar mobiel is afgesloten en dat ze ook geen e-mail heeft omdat ze tegen de verregaande digitalisering van de maatschappij is. Iedere vent had deze niet zo subtiele afwijzing wel begrepen, zo niet de Hork wiens vuur voor de onbereikbare Guusje alleen maar werd aangewakkerd. En nu gebruikt hij mij om berichtjes aan haar door te geven. Dus mede dankzij Guusjes charmes start mijn loopbaan als junior marketing manager en wandel ik nu door de kantoortuin naar mijn bureau. Waarop tot mijn grote vreugde een grote glazen pot staat, gevuld met een veelvoud aan gekleurde lekkernijen. Met mijn naam erop! Ik til de pot op, om het gewicht te schatten. Zo’n drie kilo. Helemaal voor mij alleen. “Ja, die is voor jou. Dat geeft je collega’s een goed excuus om even langs te komen, zo leer je snel mensen kennen,” zegt de assistent. Hm, dus toch niet helemaal voor mij alleen, dat is een tegenvaller. De Hork waggelt voorbij en mompelt “ik ben je schoen”. Vreemd. “Kom, we gaan naar de meetingroom,” zegt de assistent. Dat klinkt een stuk logischer dan ‘ik ben je schoen’. Ik moet echt beter mijn best doen om hem te verstaan. Een grote uitdaging, want hij murmelt maar wat in de rondte, alsof hij te laks is om elke lettergreep uit te spreken. Aangekomen in de meetingroom voel ik achttien paar ogen op me gericht.  “Zo, ik zie dat je al erg gehecht bent aan de droppot,” klinkt het uit de zaal. Mijn nieuwe collega’s kijken me nieuwsgierig en verwachtingsvol aan. Op dat moment realiseer ik me dat ik de droppot nog steeds in mijn armen heb, die ik stevig omklem alsof het een pasgeboren baby is. “My precious, my preee-ciii-ous,” fluister ik met schorre stem. Een perfecte Gollem-imitatie, al zeg ik het zelf. Maar niemand lacht. Geen Lord of the Rings referenties dus, weet ik dat ook weer. De nieuwsgierige blikken van mijn nieuwe collega’s zijn veranderd in afwijzende en verbaasde. En ik sta wederom met mijn mond vol tanden.

Stella’s loopbaan is een feuilleton in opdracht van www.LoopbaanNederland.nl.