Stella’s loopbaan: bekentenissen van een carrière-welpje, deel II

Vorige keer: Stella wil indruk maken tijdens een sollicitatiegesprek. Maar wanneer De Hork vraagt naar haar middelbare schoolperiode, zit zij met haar mond vol tanden.  

“Euh, uhm. Ja. Nou.” De Nederlandse taal die mij al 25 jaar eigen is, is mij compleet ontschoten. “Ehm, ik leerde goed, had veel vriendinnen en dacht na over mijn beroepskeuze.” Ik hoor het mezelf zeggen en realiseer me hoe nietszeggend dit klinkt. Wat is dat nou voor een antwoord? Beroepskeuze? Waarom zeg ik dat? De kraaloogjes van De Hork nemen me spiedend op. Dit is nog erger dan tegenover mijn oude geschiedenisleraar zitten. Geloof me, die lessen waren geen pretje. Hij schilferde en stonk enorm uit zijn mond. En ik zat op de eerste rij. “Wat deed je na school? Hoe vulde jij je vrije tijd in?” vervolgt de Hork.
Na schooltijd ging ik altijd samen met vriendinnen de stad in om het Kruidvat leeg te jatten. Want in die tijd waren er nog niet van die irritante alarmpoortjes.
“Ik speelde piano of ik hockeyde. Ik hockey al vanaf mijn vierde, op vrij hoog niveau,” lieg ik erop los.
De eerste en laatste keer dat ik de middenstip op een hockeyveld van dichtbij heb gezien, was tijdens mijn ontmaagding door Jan-Willem. Er gaat een rilling door me heen. Dit is niet het moment om daaraan terug te denken. Word ik al rood? Vast, ik voel mijn wangen branden. Ik recht mijn rug en probeer zo zelfverzekerd mogelijk te kijken.
“Wat heb je gedaan na de middelbare school?” gaat de Hork verder met zijn kruisverhoor.
“Ik wilde een half jaar gaan reizen en werken door Australië. Maar toen ik daar was, was het zeer moeilijk om een baantje te vinden. Er waren wel zat baantjes als appelplukker enzo, maar dat ging ik natuurlijk niet doen, had tenslotte net mijn gymnasiumdiploma. En in de bediening werken lukte niet, want ik lijd aan een zeer ernstige vorm van dienbladenangst. (Note to myself, stop met ratelen!!) Dus ik besloot mijn spaargeld er in vijf weken doorheen te jagen en van oost naar zuid en van noord naar west te vliegen. Toen ik alleen nog maar brood met pindakaas kon veroorloven, was het tijd om terug naar Nederland te gaan.”
De Hork kijkt me bedenkelijk aan. Ik weet het, ik heb het verpest. Ik wil weg. Weg van dit veels te hippe kantoor en van deze mensen. Waarom verschijnt er geen gat in de grond waarin ik kan verdwijnen?

Stella’s loopbaan is een feuilleton in opdracht van www.LoopbaanNederland.nl.