La solitudine di Amanda I

De Italianen nemen een één-persoonskamer wel heel erg letterlijk: in mijn twee-sterrenstekje staan slechts een bed van nog geen zeventig centimeter breed en één stoel. In de badkamer kan ik letterlijk mijn kont niet keren. Maar dat, en het kleine spinnetje dat over de wasbak spurt, mogen de pret niet drukken. Ik ben in Italië! Het land van mode en eten. En van aangename temperaturen. Terwijl in Nederland de thermometer moeizaam de tien graden bereikt, is het hier een behaaglijke 23 graden met volop zon.

Snel verruil ik mijn herfstkloffie voor een bruine bermuda, een truitje met luipaardmotief en bruine pumps met een behoorlijke hak. Ik wil natuurlijk wel een beetje inblenden, want Italië is immers het land van vrouwelijkheid en uiterlijke schijn.

Ik loop in een volkomen willekeurige richting over charmante kronkelende  weggetjes. Op de bonnefooi erop uit, kijken waar ik eindig. Want ik hoef toch nergens naartoe. Cultuur, smultuur. Het gaat om avontuur! Binnen vijf minuten passeer ik een kleine gelateria waar ik een overheerlijk ijsje eet. Gelukzalig smikkelend wandel ik verder. Op het moment dat ik een doel aan mijn wandeltocht wil verbinden omdat de cultuurbarbaar in mij terrein verliest, sta ik voor een monumentaal pand van Gucci. In Florence hoef je niet op zoek naar cultuur, cultuur vindt jou!

Nog een voordeel van deze stad: ik heb hier ongelooflijk veel sjans. Helaas is dit niet van het effectieve soort: ze kijken wel, maar komen niet. Jammer. Maar: be careful what you wish for. Terwijl ik tuur in mijn toeristengids, zoekend naar een groot warenhuis, word ik aangesproken door een kleine, corpulente, kalende Italiaan. Of ik verdwaald ben. En waar ik vandaan kom. Voor ik kan antwoorden, doet hij een ongelooflijke invasie op mijn persoonlijke ruimte. Hij pakt me bij de arm en grist me mee voor een kop koffie. Want ik ben zo “bellissima”. Daar ben ik natuurlijk niet van gediend. Ik trek me los en loop linea recta de winkel van Louis Vuitton binnen. Helaas is deze kale dikkerd niet de enige minkukel die van mij is gecharmeerd. Het lijkt alsof ik de doelgroep ben van lelijke Italianen. Het dieptepunt: een vadsige man van drie turven hoog die mij zwoel in de ogen kijkt en gromt. Ja, gromt. Waar hangt de stereotype Italiaanse man, de charmante goedgebekte verleider, in hemelsnaam uit?

La solitudine di Amanda II

Ik krijg trek en ga op zoek naar de beste pizzeria van Florence, volgens mijn reisgids dé place to be voor goddelijk en authentiek Italiaans eten. Bij het restaurant aangekomen vraag ik een table for one. Niet begrijpend kijkt de ober me aan. Om mijn woorden te verduidelijken steek ik mijn wijsvinger op. De ober kijkt verschrikt, mompelt iets onverstaanbaars en snelt voor me uit. Voor een twee-persoonstafel houdt hij halt. Hij wacht tot ik zit en haalt demonstratief het bestek van mijn niet-bestaande tafelpartner weg. Ik zit op de meest belabberde plek van het restaurant. Mijn tafel staat in een donker hoekje naast het toilet. Een plek waar blijkbaar ook veel ruis is want ik bestel een witte wijn en krijg een rode. Op de rand van mijn glas zit een strontvlieg te brommen. Gezellig, dat Italië. Zit ik hier in het verdomhoekje met mijn strontvlieg.

Een groepje vriendinnen gaat aan de tafel tegenover mij zitten. Ze kijken me meewarig aan. Even voel ik me als Carrie in Parijs, in die ene aflevering waarin zij moederziel alleen langs een restaurant loopt en naar een groepje lachende vriendinnen staart. Haar Parijs is mijn Florence, maar dan gelukkig zonder die meppende Russische ballerina.

Ik krijg mijn pizza. Die is mwa. Bij lange na niet de lekkerste van Florence. Terwijl ik mijn diner naar binnen werk, heb ik zowaar een publiek. Mensen staan in de rij, wachtend op een plek, en kijken uit op mijn tafel. Vast toeristen die dezelfde reisgids vol culinaire missers hebben. Tot twee keer toe komt een chagrijnige serveerster vragen of ik klaar ben. Blijkbaar houd ik de boel op.

Op weg naar mijn hotel verdwaal ik. Stomme kronkelende Italiaanse weggetjes. Maar mijn dieptepunt heb ik nog niet bereikt, dat breekt aan als ik word achtervolgd door een enge man op een fiets. Zelfs een fatsoenlijke stalker, eentje op een hippe Vespa, is mij niet gegund. Ja, echt een goed idee, een stedentrip in mijn eentje. Een interessante, eenmalige ervaring.